که شیطان نداشته باشد
و بوی تعفن ندهد
تا خانه ای بسازم برای روز مبادا
مطرود
از زندگی
رانیتیدین
نیرنگستان
ابلهانه ها
وقایع نگاری
جسم زنده
استامینوفن
درخت انجیر
آوای ایرانی
قرنی از باران
سیاه و سپید
پرنده ی خارزار
مترسک فیلسوف
عذاب های ابدی
شاه آمفاکتوس سوم
در دوزخی که هستیم
واپسین شطحیات امید
باور کنید هنوز هم می اندیشم
میرزا پیکوفسکی
شراب تلخ
دست نوشته های یک قدیسه
پیراهن دل ،تر است
زرافه
هجران
به آرامی گذر کردن(معاصر)
:: پاورقي ::
http://roospie-bigonah.blogfa.com/
http://roospie-bigonah.blogfa.com/
در باور های خشکتان
دختری با مو های سیاه
با قدی بلند
با سینه هایی برجسته
...
اما دریغ
و
غافل ازین که من چیزی غیر از این افکار پوچتان بودم.
گفت:من دیگر از معامله ی یک جانبه خسته شده ام...سال ها من در اشعاری که سرودم زندگی کردم...بگذار چند سالی هم مشتی شعر نسروده در من زندگی کنند...
(کارو)
نمی دونم چرا خودم رو مجبور می کنم؟! شاید دلیلش ترس از تنهایی باشه.
پ.ن:هیچ ربطی به پست قبل نداره.
من تحمل زندگی بی فکر رو ندارم.دیگه به در گیری ها و بدبختیام عادت کردم اونقدر که نمی خوام جای خالیشونو حس کنم.
ازین که با یه مرد الکی خوش و مرفه هم آغوش بشم متنفرم.مگه غیر از اینه که تا حالا قربانیه همین مردا بودم؟؟؟مردهایی که فکر می کنن با پول صاحب دخترای ترگل و ورگل می شن.مردهایی که هیچ وقت نفهمیدن اگه جلو پام ترمز کردنو سوار شدم به خاطر مدل ماشینشون نبوده به خاطر طلبکارایی بوده که هر جا پا گذاشتم پشت سرم اومدن.
از توی بی درد که فکر می کنی اومدی تا رسالتت رو به انجام برسونی و منو از شر گناه خلاص کنی عقم می گیره.نمی دونم اگه از بچگی اون بابای منبریت تو گوشت نخونده بود که خوابیدن کنار یه زن فاحشه گناهه بازم فکر می کردی باید نجاتم بدی؟یا مثل سگ میومدی ولو می شدی کنارم و بعد از این که ارضا می شدی یادت میفتاد من یه روسپیم و با هزار چک و چونه چند تا ازون هزاریات میذاشتی کف دستمو با تیپا بیرونم می کردی .
نه آقا توام یکی مثل همه ی اونایی هستی که هوس خوابیدن کنار منو داشتن فقط از ترس جهنم و ننه ی جلسه ای و بابای روضه خونته که می خوای عقدم کنی.من که میدونم اگه نمی ترسیدی توام یه سگی بودی مثل بقیه که فکر می کنه چون پول داره چون درس خونده چون هزار تا کوفت و زهر مار دیگه داره از من بالاتره.ولی تو هیچی نیستی. تو اگه یه روز تونستی جای من باشی و انسان بمونی هنر کردی.
پاهای برهنه ام را روی چهار پایه گذاشتم.سعی می کردم متوجه لرزششان نشود.
ایستادم....نگاه کردم....نگاه کرد....
نگاه کرد به ساق پاهایم.شاید دوستشان داشت شاید هم نه! لغزش نرم نگاهش را روی اندام برهنه ام حس می کردم.
مست شده بودم از آن همه نوازش بی رحمانه!!
طناب را گرفتم.انگشتانم می لرزید.انگشتانی که تا ساعتی پیش بستر بوسه هایش بود.اینبار دوست داشتم بداند که می لرزم.بداند که می ترسم و بداند با این که می لرزم و می ترسم تصمیمم جدیست.
دوباره خیره شدم به آن دو مردمک سیاه.تنها چیز هایی بودند که از ندیدنشان می ترسیدم.
بی تفاوت بود.سیگار را گوشه ی لب هایش گذاشت.همیشه من برایش کبریت را روشن می کردم.
اما لب هایش..........
گیلاس ها را پر کرد.حلقه را دور گردنم انداختم.قطره ی اشکی از گوشه ی چشمانم لغزید.او ندید.
- آماده ام.چهار پایه رو هل بده.
پاهایش را به چهار پایه نزدیک کرد.باید راحت می شدم.
آتش می گرفتم از آن همه بی تفاوتی.
گیلاسش را بالا آورد.نگاهم کرد و قلب من......
ـ سلامتی
- نوش
ـ تو به اصالت زیبایی خیانت می کنی نه به من و خودت.
خندیدم.بلند و بی اختیار خندیدم.
همین یک جمله کافی بود برای زنده ماندن.رها شدم بین بازوان آهنینش و......
*************************
پلک هایمان سنگین شد.خوابیدیم.
گرمای آفتاب گونه هایم را بوسه باران می کرد.می خواستم دست هایش را بگیرم اما نبود!از نبودنش می ترسیدم.چشمانم را باز کردم.باورم نمی شد!!!!
کسی آن رو به رو بزرگترین جنایت تاریخ بشریت را مرتکب شده بود.او به اصالت زیبایی خیانت کرده بود.
دوباره خیره شدم به آن دو مردمک سیاه.تنها چیزهایی بودند که از ندیدنشان می ترسیدم.
نمیشد به کسی چیزی بگم روز عقدمون بابام گفت با لباس سفید رفتی با کفن بر میگردی داروهای اعصاب مادرم هم که دکتر تازه قوی کرده بود فقط خواهرم بود که حرف هامو گوش میداد دلداریم می داد میگفت سعی کن کنار بیای راه برگشت که نداری اصلا شاید اشتباه می کنی شاید توهمات خودت باشه!
خواهرم تنها کسی بود که می تونست بهم دلداری بده تنها امید زندگیم بود همیشه آرزو داشتم بهترین ازدواجو داشته باشه جهیزیه نداشت ولی به خودم قول داده بودم اگه یه پسر سر به راه گیرش افتاد خودم کار کنم واسش دو سه تیکه جور کنم بره سر خونه زندگیش.سرو سامون بگیره و از دست بدخلقیای بابام راحت بشه.
همه ی سعیمو می کردم که نظرش رو جلب کنم خونه زندگیمونو مثل دسته ی گل می کردم غذاش به موقع آماده بود خودمم که همه جوره به حرفش گوش می کردم همین هفته ی پیش رفتم آرایشگاه گفتم ازین رنگ مو جدیدا واسم بذاره گفتم نکنه دلش بخواد منم مثل دخترای تو خیابون باشم ولی اون اصلا نفهمید که من موهامو رنگ کردم خواهرم می گفت شاید مشغله ی کاری داره خواهرم دانشجو بود حرفشو قبول داشتم می گفتم تو اجتماعه بهتر از من می فهمه...
ولی دیر اومدناش کلافم کرده بود شبا می ترسیدم از بچگی از تاریکی می ترسیدم.یه روز تعقیبش کردم باید می فهمیدم کجا میره از اداره که اومد بیرون چادرمو کشیدم رو صورتمو پشت سرش راه افتادم دیدم رفت تو خونه ی بابام.چند روز پشت سرش رفتم دیدم هر روز میره خونه ی بابام .یه شب پرسیدم چرا می ری اونجا گفت نمی خواستم بهت بگم مادرت حال و احوال درست حسابی نداره.دنیا رو سرم خراب شد نکنه بلایی سر مادرم بیاد خواهرم بیچاره میشد زنگ زدم از خواهرم پرسیدم گفت حالش بهتره.
چقدر از خودم بدم اومده بود شوهرم نگران مادر من بود اون وقت من چه خیالای باطلی کرده بودم ازش معذرت خواهی کردم گفت عیب نداره پیش میاد ولی من و تو که نباید به هم شک داشته باشیم خیالم راحت شد مثل آبی که بریزن رو آتیش آروم شدم.
زمستون بود گفتم شال و کلاه براش ببافم تو راه اداره سرما نزنه به سرش سرما بخوره بابام مادرم و برده بود مشهد شاید شفاشو بگیره زیر لب صلوات می فرستادم.
کاموا از دستم افتاد رفت زیر تخت خواب دستم و دراز کردم کاموا رو در بیارم دیدم یه تیکه پارچه اونجاس کشیدمش بیرون دیدم لباس زیر زرشکیمه تاش کردم گذاشتم تو کمد.اومدم دوباره ببافم یادم افتاد لباس زیر زرشکیمو همین دیروز که رفتم حموم پوشیدم از تو کمد درش آوردم بو کردم خودش بود همونی که واسه خواهرم از تهران آورده بودم بوی خواهرمو می داد.
ظهر که شوهرم اومد گفت دیگه نمی تونم باهات زندگی کنم عاشق خواهرت شدم.
یا مقلب القلوب و الابصار
یا مدبر اللیل و النهار
یا محول الحول و الاحوال
حول حالنا الی احسن الحال
نوروزتان پیروز
خنده هاش تلخ ترین خنده ها بود و نگاهش تاثیر گذار ترین
دوست داشتم باز هم دوستش داشته باشم اما هر دوی ما مفت باخته بودیم همه ی اون احساسات قشنگ رو مفت باخته بودیم .
شیارهای دست هاش هنوز هم هنرمندانه بود یه زمانی چقدر اون دست ها برام مقدس بود.
هیچ کس هیچ کاری نمی کرد همه مات و مبهوت بودن بعضی ها لعنت می فرستادند.
شاید من تنها کسی بودم که می دونستم توی اون شرایط بزرگترین آرزوش چیه؟!!!
آروم دست هامو روی چشمش گذاشتم و پلک های نازنینشو برای همیشه بستم.می دونستم دوست نداره چشمش به این نامردمان بیفته.
و بعد مشت مشت خاک.....راحت شد
پر-ماتیسن
پ.ن: با این که این کتاب رو سال ها پیش خوندم نمی دونم چرا از صبح این قسمتش واسم تداعی میشه
در ھیچ کجایی
گندم از آسفالت نمی روید
و در شھر ما
از شکم روسپیان ، خداوندان ، بیرون می آیند !!!
با تشکر از دوست عزیزم شاه آمفاکتوس سوم
توی انتظار بسوز پدر جان چون من هم یه زمانی خیلی منتظر بودم بیای و دست های مادرمریضم رو بگیری ببری دکتری درمانگاهی جایی ولی توی انتظار سوختم.
اصلا مگه تو کم اشک های منو دیدی که باز هم می خوای گریه کنم؟یادته وقتی دختر تازه بالغی بودم چطور از زیباییه معشوقه ات حرف می زدی و من سعی می کردم خودم رو بی اعتنا نشون بدم در حالی که توی دلم برای مادر ستمدیده ی بی کس و کارم آشوب به پا شده بود؟؟؟؟
پدر جان نگو که دوست داری بیام اونجا و مثل دختر هایی که باباجونشون رو از دست دادن واست سینم رو چنگ بزنم و بگم باباجون چرا رفتی؟!تو هیچ وقت عادت نداشتی منو جاهای خوب ببری حالا هم که میای تو خوابم دعوتم می کنی به قبرستون؟؟
آخ که پدر جان چقدر دلم می خواست مثل فیروزه دستم رو بندازم تو دست بابای مهربونمو برم پارک پشمک و کیم بخورم چقدر دلم می خواست مثل همه ی بچه ها وقتی از چیزی می ترسم بپرم تو بغل بابام و فکر کنم دیگه هیچ کس هیچ بلایی سرم نمیاره ولی آغوش تو وحشتناک ترین جایی بود که وجود داشت.
اصلا تو کجا به داد من رسیدی که من بیام با فاتحه خوندن به داد تو برسم؟
غیر از این بود که نطفه ی منو بستی و بعدشم به امان خدا؟؟تو همونی بودی که هر چی اسم ناجور و رو مادرم گذاشتی و رفتی و مثل شاخه ی نیلوفر پیچیدی دور تن هرزه ی معشوقه هات اونم درست وقتی که ما تشنه ی نوازش های پدرانه بودیم.
پدر جان این یکیو یادت نیست ولی اینجا واست میگم ما چشممون به در خشک شد بس که منتظر پدر بودیم.
پ.ن:پدر بی پدر با همه ی بدی هات واسه شادی روح هرزت یه صلوات فرستادم
اگه خوب پول بدی پایه ام
- مثلا چقدر؟
هر چقدر کرمته
ـ من تا حالا واسه یک وجب پوست و گوشت پول ندادم
گمشو
پ.ن: فردا هم چیزی برای خوردن نداریم
ولی هر وقت تو چشمات نگاه می کنم می دونم همه ی کارات تحت تاثیر اون چیزیه که لای پاهاته.
به نظرم با اون چشما بهتره چیزی رو مخفی نکنی یا طور دیگه ای جلوه ندی.صادقانه بد بودن خیلی زیبا تر و شرافتمندانه تر از ظالمانه خوب بودن و تظاهر به خوب بودنه.
بودن
گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست
گر بدین سان زیست باید پاک
من چه نا پاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه
یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک
(احمد شاملو)
کسی که فکر و دلم رو تسخیر می کنه از جسمم و کسی که جسمم رو تسخیر می کنه از فکر و دلم بی بهره می مونه!!
به همین راحتی
تشنه ی محبتم تشنه ی دستی که فقط از روی محبت به سرم فرود بیاد تشنه ی نوازش های بی ریا ... ولی دیگه هیچ عشقی رو قبول ندارم.